Het Frans Erens prieel

‘‘Mijn ouderlijk huis stond aan den weg, die loopt van Heerlen over Nieuwenhagen door Waubach naar de Duitsche grens.’’ Met deze passage opent schrijver Frans Erens zijn memoires, opgetekend in ‘Vervlogen Jaren’. De weg is de Hoogstraat, die in de 19e eeuw nog ‘Groote Straat’ heet. Het huis is Huis de Kamp, waar hij in 1857 het levenslicht ziet. De monumentale carréhoeve wordt in 1971 afgebroken. Alleen de tuinmuur en een zeshoekige prieel herinneren aan het complex. In 2001 transformeert de gemeente Landgraaf dit ensemble tot een blijvende herinnering aan Frans Erens. Op de tuinmuur wordt een regel uit zijn werk ‘Zondagavondstemming’ aangebracht. Het prieel krijgt een bronzen interieur. Het bestaat uit een eenvoudig bureau en een stoel. Op het bureau ligt een stapel boeken. Ernaast staat een reiskoffer. De koffer moet wel symbool staan voor de verre oorden waar Erens heen trok, om uiteindelijk toch weer terug te keren in zijn geliefde Zuid-Limburg.

6 beoordelingen

Huis de Kamp

In de 18e eeuw is Huis de Kamp nog geen boerderij maar een groot herenhuis. Het is het onderkomen van een zeker echtpaar Schreck. Dat is tenminste wat Frans Erens later van zijn oma hoort. Meneer en mevrouw Schreck komen oorspronkelijk uit Zaandam. Ze hebben veel geld verdiend in Indië en zijn in het zuiden neergestreken om te rentenieren. Op zondagmiddag drinken zij thee op een bank voor het huis. Daarbij rookt meneer Schreck lange Goudse pijp en draagt mevrouw Schreck een mooie, zijden japon. Het is een bijzonder gezicht, want thee en Goudse pijpen kent men in deze streken niet. Blijkbaar zijn de Schrecks te vroeg gaan rentenieren, want ze raken in geldnood. Uiteindelijk moeten zij zelfs hun mooie herenhuis verkopen. De nieuwe eigenaar is de grootvader van Frans Erens. Hij koopt Huis de Kamp in de late 18e of vroege 19e eeuw en voegt er drie vleugels aan toe. Sindsdien is het een carréboerderij. Het echtpaar Schreck betrekt een eenvoudig huisje in de opzij gelegen weide. De oma van Frans Erens brengt hen daar regelmatig iets te eten. Huis de Kamp heeft door de verhalen van Frans Erens altijd een zekere bekendheid genoten. Het kleine gezelschap dat zich in de jaren ’60 tegen de sloop verzet, krijgt dan ook bijval van schrijver Godfried Bomans, kunstenaar Aad de Haas en neerlandicus Harry Prick. Het verzet mag echter niet baten. Aanvankelijk wil de gemeente Schaesberg haar afdeling Openbare Werken in het vervallen complex onder brengen, maar de restauratiekosten zouden één miljoen gulden bedragen. Wanneer het Rijk een subsidieverzoek afwijst, is het lot van Huis de Kamp bezegeld. De hoeve wordt van de monumentenlijst geschrapt en in 1969 volgt het besluit tot sloop. De volgende fotoreportage laat zien hoe Huis de Kamp er in 1965 bij ligt: 

Bronnen

Afbraak hoeve in Schaesberg stuit op verzet (1969, 12 september). De Tijd.

Erens, F. (1938). Vervlogen jaren. Den Haag: Ten Hagen drukkerij en uitgevers-mij. N.V.

Nog geen beslissing over hoeve de Kamp (1969, 6 september). Limburgs Dagblad.

Deel deze locatie

Tip je vrienden die deze plek gezien moeten hebben! #ontdeklandgraaf